Έλαβα email από ακτιβίστρια (δικός μου ο χαρακτηρισμός) φίλη, με σχόλια επί των πιο πρόσφατων κειμένων του blog. Οι βασικές της παρατηρήσεις είναι ότι: α) μιζεριάζω ανελέητα και β) η Jessica Alba δεν είναι θεά, αλλά τεχνητό προϊόν της βιομηχανίας του Hollywood. Στο πρώτο θα σκύψω ταπεινά το κεφάλι και θα πω "Ένοχος". Όσον αφορά το δεύτερο είναι προφανές ότι αναφέρομαι στην εικόνα που βλέπω και όχι στο άτομο (την δεσποινίδα Alba) που δεν γνωρίζω προσωπικά άλλωστε. Αν και πρέπει να είναι αξιόλογη κοπέλα γιατί όποτε την αναφέρω, ο Derek λέει "Dang, I shouldn't have broken up with her!" :-)
Η εν λόγω φίλη παραπονέθηκε με φεμινιστικό μένος για τα πρότυπα που επιβάλλει το κατεστημένο στις γυναίκες. Η απάντησή μου είναι ότι όντως οι γυναίκες συγκρίνουν τον εαυτό τους με πλατωνικά ιδεώδη στυλ Alba και φρικάρουν. Αλλά τι να πουν οι άμοιροι οι άντρες που σύμφωνα με τα επικρατούντα ιδεώδη πρέπει να είναι πνευματώδεις αλλά όχι σπασίκλες, συναρπαστικοί αλλά να εμπνέουν και εμπιστοσύνη, πετυχημένοι αλλά όχι εργασιομανείς, παιδιά αλλά και ώριμοι, καλοί στο κρεβάτι αλλά όχι σεξουαλικά απαιτητικοί, πλουραλιστικές προσωπικότητες αλλά να μην βαριούνται μέσα σε μια σχέση, κλπ., κλπ. κλπ.?!? Αν η "ιδανική γυναίκα" είναι προϊόν πλαστικής χειρουργικής, ο "ιδανικός άντρας" είναι προϊόν γενετικής μηχανικής...
Η προσωπική μου άποψη είναι ότι λίγο πολύ όλες οι γυναίκες άμα έχουν όρεξη, ξεπεράσουν τα κόμπλεξ τους και βρίσκονται με τον κατάλληλο άνθρωπο είναι θεές. Τώρα για τους άντρες θα σας γελάσω. Νομίζω ότι για τους περισσότερους, το Championship Manager είναι η βασιλική οδός για την θεοποίηση.
Και μια και μιλάμε για αισθητική, τσεκάρετε το website της Bathsheba Grossman. Η εν λόγω κυρία συνδυάζει την γλυπτική και τα μαθηματικά με εξαιρετικά ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Απ'ότι βλέπω στην σελίδα της φτιάχνει τόσο μεταλλικά γλυπτά, όσο και αυτά τα περίεργα 3D laser γλυπτά μέσα σε γυαλί. Δυστυχώς, είμαι σίγουρος ότι οι φωτογραφίες δεν μεταφέρουν ούτε στο μισό την αίσθηση του τριδιάστατου αντικειμένου.
Και τέλος (ουφ!) για να μην λέτε ότι όλο γκρινιάζω, έχω και καλά νέα. Έλυσα ένα (μικρό) ανοιχτό πρόβλημα στα πλαίσια ενός μαθήματος που παρακολουθώ με τον Dr.Zamboni. Κατασκεύασα μια μη-περιοδική, κλειστή υπό κατοπτρισμούς, δυαδική ακολουθία με παλίνδρομα ελάχιστου μήκους (ναι, ξέρω σας φώτισα τώρα). Με λίγη έξτρα δουλειά παίζει δημοσίευση. Το πρόβλημα είναι ότι μου έδωσε ένα πιο δύσκολο ανοιχτό και σπάω το κεφάλι μου τώρα. Σαν τους Αργοναύτες και εγώ μεταξύ Αργεντίνου (Betelu) και Ιταλού (Zamboni). Με φάγαν οι Λατίνοι...
Δεν ξέρω αν τα λαγωνικά στην Ελλάδα το πήραν πρέφα, αλλά ο νέος Κότζακ είναι μαύρος!
Παρεπιπτόντως, τι έγινε με τον Κωσταντόπουλο ρε παιδιά? Πέτυχα μια συνέντευξή του στην σημερινή Ελευθεροτυπία, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς συνέβει. Στείλτε κανα email στην ξενιτιά...
Χθες γκρίνιαζα για τον καιρό που ήταν άσχημος, οπότε σήμερα θα γκρινιάξω για τον καιρό που είναι ανοιξιάτικος. Έχω αράξει στο Uncommon Grounds, ένα από τα κουλτουρο-καφέ του Denton και δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Χαζεύω σιγά σιγά τα κατά AMS Class I Μαθηματικά τμήματα (the best of the best), μπας και πέσει το μάτι μου σε τίποτα ενδιαφέρον. Είδα τις προάλλες μια εκπομπή μαγειρικής (αλά Μαμαλάκης) στο Food Network γυρισμένη στο Seattle και μου άρεσε η πόλη όπως την είδα. Εδώ στο Τέξας μόνο το Austin φαίνεται ενδιαφέρον μέρος. Έχω ακούσει τα καλύτερα και το Μαθηματικό εκεί είναι αρκετά δυνατό. Τέλος πάντον, έχουμε καιρό ακόμα.
Πριν το ξεχάσω - ο Μήτσος (ο Σκίπης ντε!) έχει ξεκινήσει το δικό του blog. Όσοι πιστοί σπεύσατε, να μην e-ξεφτιλίζομαι μόνο εγώ!
Φλερτάρω με την ιδέα να δω απόψε τα Kill Bill Vol.1 και 2 συνεχόμενα (back2back που λένε εδώ). The Bride will have her Revenge!
Ο καιρός στο Denton είναι τελείως χάλια - δεν βρέχει ακριβώς, το νερό απλά αιωρείται με αποτέλεσμα να τρακάρεις πάνω του καθώς περπατάς. Μουρμουρίζω διαρκώς το μάντρα "Μάρτης Γδάρτης και Κακός Παλουκοκάφτης", μπας και προσβληθεί και την κάνει μια ώρα νωρίτερα. Ο Απρίλιος θα έρθει με (τουλάχιστον) δύο δώρα: την πρεμιέρα του Sin City στις 1 και την κυκλοφορία του Primer σε DVD στις 19.
Για το Sin City, τι να πω, απ'ότι φαίνεται θα είναι με διαφορά η καλύτερη μεταφορά comic --> film ever. Το trailer είναι απλά απίστευτο και...εντάξει ποιόν κοροιδεύουμε τώρα, αφού όλοι για την Jessica Alba και την Brittany Murphy θα πάνε. Ειδικά η Alba, από την εποχή του Dark Angel φαινόταν ότι θα πάει μακριά. Η κοπέλα είναι θεά.
Χμμ..τώρα θέλω να γράψω για το Primer, αλλά έχω το εξής πρόβλημα: ξέρω ότι οι άντρες αναγνώστες έχουν κολλήσει (δικαιολογημένα) στις εικόνες άνωθεν. Φίλες αναγνώστριες, το Primer είναι το έπος της σπασικλο-αντροπαρέας. Ένα μάτσο nerds προγραμματιστές που μαστορεύουν στο γκαράζ τους σκοντάφτουν πάνω σε κάτι που μάλλον είναι η ανακάλυψη του αιώνα. Σκληροπυρηνική επιστημονική φαντασία σε μια ταινία με μηδενικό budget. Kυρίες μου, η συμβουλή μου είναι, αν το έταιρο ήμισυ προσπαθεί να σας πείσει να το δείτε μαζί, αρνηθείτε. Μπορεί να κάνατε το λάθος να τα φτιάξετε με σπασίκλα, αλλά υπάρχουν και όρια. Αγόρια, άπαξ και καταφέρετε να ξεκολλήσετε από τα promos του Sin City ρίξτε και καμιά ματιά στο Primer.
Το κοσμικό μύνημα που λαμβάνω αυτές τις μέρες είναι σαφές: Δεν Σε Βλέπω Καλά. Το highlight της εβδομάδας ήταν σαφέστατα η εξής φάση: η ώρα είναι 11 το βράδυ και μια ματιά στην ντουλάπα αποκαλύπτει το εξής - τα άπλυτα ρούχα δεν έχουν καταλάβει μόνο το πάτωμα, αλλά έχουν αρχίσει να επεκτείνονται και κατακόρυφα, πλησιάζοντας επικίνδυνα τα καθαρά ρούχα στις κρεμάστρες. Η λύση είναι μία: Απολύμανση Τώρα!
Έχω φορτωθεί λοιπόν το καλάθι με το biohazard σηματάκι πάνω και ξεκινάω για το πλυσταριό(sic) της εστίας. Έλα ντε που στην διαδρομή αρχίζω και σκέφτομαι τις καλοκαιρινές διακοπές (γιαα πάααντα, που λέει και ο Καρβέλας)! Το αποτέλεσμα είναι ότι βγαίνω από την εστία και αρχίζω με χαρακτηριστική άνεση να κατευθύνομαι προς το γραφείο. Διέσχισα το μισό campus πριν συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει. Ευχαριστώ τον Παλίμψηστο που δεν έφτασα στο γραφείο, διότι κατά πάσα πιθανότητα από την αφηρημάδα μου θα έπλενα τα ρούχα στις τουαλέτες και θα τα στέγνωνα στον φούρνο μικροκυμάτων.
Χθες έδειχνα το χάρτη της Αθήνας στον Derek. Έχοντας φάει πάνω από 6 μήνες στο εξωτικό Denton, η Αθήνα μου φαίνεται ο Παράδεισος, η Βαλχάλα και ο Κήπος με τα Πιλάφια μαζί. Το Βασίλειο μου για ένα Φραπέ!!!
Και μετά μου λέτε να μην πιστεύω στην Αστρολογία. Το είπε ο γκουρού στην Athens Voice: Ανάδρομος Ερμής = προβλήματα στην επικοινωνία. Μόλις βγήκα από την Pre-Calculus τάξη που διδάσκω και συνειδητοποίησα ότι τα έχω κάνει τελείως παστίτσιο. Ρόμπα θα γίνω την Τρίτη που θα πρέπει να μαζέψω τα σπασμένα. Το ωροσκόπιό μου, τα χάπια μου και ένα ταξί να φύγω...
Πίσω Ιέρακες των Γυμναστηρίων! Την ώρα που όλοι ίδρωναν στο δίδυμο βωμό της Γράμμωσης και του Όγκου, εγώ υποστήριζα οτι δεν είναι δυνατόν ένα εξελιγμένο είδος να παράγει megajoule μηχανικής ενέργειας έτσι για το χαβαλέ (στην πραγματικότητα τράβαγα κουπί σαν σκλάβος σε γαλέρα διότι με κυνηγαγε ο Σαρακηνός, αλλά αυτό είναι μια άλλη πικρή ιστορία). Λίγη αξιοπρέπεια επιτέλους!
Η επιστήμη κινείται επιτέλους στην σωστή κατεύθυνση: σε άρθρο του BBC NEWS, διαβάζω "Less exercise is 'just as good'". Και πάω στοίχημα ότι σε ένα χρόνο το πολύ, ο τίτλος θα είναι "No exercise is 'just as good' - eat burgers too". Ααχ, ουδείς προφήτης στον τόπο του...
ΥΓ: Μόλις διάβασα τα ζώδια της εβδομάδας στην Athens Voice και σοκαρισμένος συνειδητοποίησα ότι έχω ανάδρομο Ερμή = προβλήματα στην επικοινωνία. Αυτό το blog θα αυτοκαταστραφεί σε 5 msec.
...για τα τελευταία blog entries. Είναι λέει δακρύβρεχτα, σαν telenovela του Telemundo. Τί να κάνουμε και εμεις ρε Μήτσο, άνθρωποι είμεθα και έχουμε τις ευαισθησίες μας. Έχουν βγεί οι Τεξανούλες με τα σορτσάκια-πετσετάκια τσάρκα και όποιον πάρει ο Χάρος. Έπαιζα frisby σήμερα με τον Derek εις τας εξοχάς του UNT και παραλίγο να μετρήσω τα δέντρα ένα ένα με αυτά που έβλεπα. Έλεος!
Για τον πόνο του ερωτιάρη επιστήμονα, παραπέμπω σε ένα short film του Atomfilms, το "American π". Γενικά το Atomfilms έχει πολύ καλά shorties - αν έχετε αξιόλογο bandwidth φυσικά, γιατί αλλιώς έρχεται το "Τζίνι του γνωστού παραμυθιού" και ζωγραφίζει ελαιογραφία τα frames ένα ένα.
Και καινούρια έκδοση (1.02) του Firefox. Go get it...
Βαθιά στον ψυχισμό του κάθε σύντροφου πρωτοδεσμίτη υπάρχει μια εικόνα που ενσαρκώνει τέλεια αυτό που στην μεσαιωνική λογοτεχνία ονομάζονταν Limbo - η κατά Douglas Adams "Long Dark Tea Time of the Soul" - δηλαδή εκείνη η κατάσταση πέρα από την παλιά καλή βαριεμάρα, όπου όλα φαντάζουν μάταια και ο Χρόνος ο ίδιος έχει αφήσει σημείωμα "Επιστρέφω σε 5". Αναφέρομαι στην Ώρα της Έκθεσης. Σφήνα ανάμεσα στην Σκύλα των πρωινών ωρών της Δέσμης στο σχολείο και την Χάρυβδη των απογευματινών ωρών στο Φροντιστήριο, η Ώρα της Έκθεσης. Σαν μια γενναία δόση Ταραμοσαλάτας μέσα στην κρέπα Σοκολάτα-Μπανάνα σου, χαράματα Πρωτοχρονιάς, η Ώρα της Έκθεσης. Σαν ανοιξιάτικο centerfold του Playboy που ξεδιπλώνεται για να αποκαλύψει την Madeleine Allbright ντυμένη κουνελάκι, η Ώρα της Έκθεσης.
Για ανθρώπους σαν και μένα που διάβαζα την Κβαντομηχανική του Τραχανά την αποφράδα εκείνη ώρα, όλη η σοφία του φιλολογικού σύμπαντος μπορούσε να συνοψιστεί σε μία φράση. Αν δεν μάθαινες τίποτα άλλο γύρω από την Έκθεση, αρκούσε αυτό: Η Τηλεόραση είναι ο Σατανάς. Όταν βλέπεις παιδάκια να πεινάνε στην Αφρική, φταίει η Τηλεόραση. Για την βόμβα στην Χιροσίμα και τα Μεταλλαγμένα, φταίει η Τηλεόραση. Και αν όχι μόνο έπιασες την Μαιρούλα στο κρεβάτι με την αδελφή σου, αλλά όλη η Δέσμη πρέπει να γράψει και τρεις σελίδες έκθεση για αυτό, μάντεψε - φταίει η Τηλεόραση.
Έχοντας παρακολουθήσει μερικά από τα χειρότερα τηλεοπτικά σόου σε όχι μια αλλά δύο ηπείρους, μπορώ να πω ότι η Τηλεόραση είναι όντως ο Χαοτικός Ελκυστής όλης της μαλακίας του ανθρώπινου γένους. Παρόλαυτα δεν μπορείς να κατηγορήσεις τον Ρακοσυλλέκτη αν η αυλή σου έχει τόσο σκουπίδι που έχει ανακυρηχτεί προστατευόμενος βιότοπος για 3 είδη σπάνιων γλάρων, έτσι δεν είναι?
Επιπλέον, πρέπει να ομολογήσω ότι μερικές από τις πιο πρωτότυπες εικόνες και τις πιο ενδιαφέρουσες ιδέες που έχω δει τα τελευταία χρόνια, τις έχω δει σε τηλεοπτικές σειρές και όχι σε κινηματογραφικές ταινίες. Έχω αρχίσει και πιστεύω ότι οι δύο ώρες (μάξιμουμ) κινηματογραφικού χρόνου σπάνια είναι αρκετές. Δεν υπάρχει περιθώριο να αναπτυχθούν οι χαρακτήρες, να ξετυλιχτεί η ιστορία με την άνεσή της. Μια καλή τηλεοπτική σειρά έχει την πολυτέλεια να πειραματιστεί, να εξερευνήσει παρακλάδια της κεντρικής ιστορίας που ενώ δεν είναι κεντρικά, δημιουργούν μια αίσθηση πληρότητας. Δύο λέξεις: Babylon Five.
Υπάρχουν πραγματικά διαμάντια στην Αμερικάνικη τηλεόραση και με μεγάλη χαρά έχω αρχίσει και τα ανακαλύπτω (σε DVD φυσικά - η κατάσταση στην καλωδιακή είναι ΧΑΟΣ, χάνει ο σκηνοθέτης τον παραγωγό και ο παραγωγός τον σκηνοθέτη). Αναφέρω ενδεικτικά τα Dead like me (το επεισόδιο The Bicycle Thief ήταν από τα καλύτερα επεισόδια μη sci-fi σειράς που έχω δει ever) και το καλά-εσύ-μας-άφησες-νωρίς Firefly, συν μια σειρά που ξεκίνησα να βλέπω σήμερα, το πολλά υποσχόμενο Carnivale (κλικ στις εικόνες για τα περαιτέρω). Το Carnivale με έχει ιντριγκάρει τρελά, μου θυμίζει κάτι μεταξύ Neil Gaiman και Clive Barker. Όποιος έχει αξιόλογο bandwidth ας τσεκάρει τους τίτλους αρχής. Δώστε βάση στην μελετημένη χρήση των Tarot. Στην ίδια την σειρά χρησιμοποιούν το Rider-Waite Deck, πάνω στο οποίο έχει βασιστεί το Tarot Deck του Mage the Ascension. Nough' said, πάω να δω το δεύτερο επεισόδιο.
Μόλις είδα το τρίτο μέρος των ταινιών του Askewniverse του Kevin Smith (Clerks, Mallrats, Chasing Amy, Dogma, Jay and Silent Bob Strike Back). Ομολογώ ότι αν και ήξερα σε γενικά πλαίσια τι παίζει, η ταινία με αιφνιδίασε. Περίληψη: o Holden και η Alyssa ζούνε μια έντονη φιλία. Ο Holden ερωτεύεται την Alyssa, η οποία δυστυχώς γουστάρει κοριτσάκια και όχι αγοράκια. Όπως όμως έλεγε ο Harry στην Sally σε μια άλλη διάσταση, φιλία μεταξύ ανδρός και γυναικός (έστω και ομοφυλόφιλης γυναικός) δεν υπάρχει. Η Alyssa υποκύπτει και η έντονη φιλία μετατρέπεται σε έρωτα. Ο Holden δεν μπορεί να χειριστεί το περιπετειώδες σεξουαλικό παρελθόν της Alyssa και τα πράγματα συγκλίνουν γρήγορα σε ένα βράδυ που θα κοστίσει στον Holden την σχέση του τόσο με την Alyssa όσο και με τον Banky, τον καλύτερό του φίλο και συνεργάτη. Από τον καιρό που έβλεπα συναισθηματικές ταινίες με τον Τρόπλα είχα να το διασκεδάσω έτσι! Θυμάσαι ρε Νίκο τι κλάμα είχαμε ρίξει με το Coyote Ugly?
Το ξέρετε ότι δεν μπορώ να μην το αναλύσω το ζήτημα. Τι σημαίνει, για μένα τουλάχιστον, Chasing Amy? Βλέποντας την ταινία συνειδητοποίησα ότι σπάνια μπορούμε να αντέξουμε το να έχουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε. Κυνηγάμε την Amy λοιπόν και αν κατά τύχη -ή ατυχία- την κατακτήσουμε, το σύμπαν και οι δικιές μας κρυφές επιθυμίες/ανασφάλειες συνομωτούν στο να την χάσουμε, μόνο και μόνο για να μπορούμε να την κυνηγήσουμε ξανά. "I've been chasing Amy ever since...in a way", λέει ο Silent Bob.
Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να γίνω μελοδραματικός σε αυτό το σημείο και επειδή scriptum manent θα περιοριστώ στο εξής: όταν κάποιος σου λέει ότι σε αγαπάει, όσο τετριμμένο και αν ακούγεται, στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μικρό θάυμα. Αναλογίσου τις απειράριθμες συμπτώσεις που συνομώτησαν για να βρίσκεσαι εκείνη την στιγμή με το συγκεκριμένο άτομο, την πιθανότητα να συμβεί όντως αυτό που ζεις ανάμεσα σε άπειρα άλλα ενδεχόμενα και πες μου ότι υπάρχει οτιδήποτε συνηθισμένο σε μια τέτοια στιγμή. Είχα την ευτυχία να γνωρίσω ανθρώπους που με έκαναν να αισθάνομαι έτσι όλη την ώρα και, ακόμα και σήμερα, όταν το σκέφτομαι νιώθω δέος.
Συμπαθάτε με για το cheesy δακρύβρεχτο λογύδριο, ("Shut up you fat fuck!", που λέει και ο Jay) αλλά η αλήθεια είναι ότι η ιδέα του blog δεν διαφέρει στην πραγματικότητα από το περίφημο γράμμα στο μπουκάλι. Και αν θεωρητικά ένα τέτοιο γράμμα απευθύνεται σε όλο τον κόσμο, είναι μερικές φορές που απλά δεν μπορούμε να το στείλουμε εκεί που πραγματικά θέλουμε να πάει...
Κοίτα να δεις που θα γίνω ελαφρολαϊκός στα γεράματα! Ακούω κυπριακό Flash FM (δεν νομίζω ότι είναι ίδιος με τον ελλαδίτικο) και απολαμβάνω επιτυχίες όπως "Τέσσερις πάλι και έκανα κεφάλι..." (Μαζωνάκης) και το κλασικό "Τα θέλω όλα, όλα, όλα ή τίποτα..." (Καρβέλας). Μην παραλείψω το remake του "How you remind me" των Nickelback από την Πρωτοψάλτη!
Η ώρα μπορεί να μην έχει πάει τέσσερις ακόμη αλλά έχω κάνει ήδη κεφάλι με τα γαμημένα τα splines (άτιμε Αργεντίνε). Τα θέλω όλα, όλα, όλα ήη τίιι-πο-τα...
Το περίφημο Spring Break σχεδόν τελείωσε και αν και δεν έκανα και τίποτα ιδιαίτερο, μπορώ να πω ότι ξεκουράστηκα αρκετά. Το μόνο πρόβλημα είναι οτι αγόραζα φαγητό και νοίκιαζα DVD (τα απαραίτητα πράγματα σε αυτή την ζωή) από έξω, αφού το πανεπιστήμιο είναι κλειστό, με αποτέλεσμα σε μια βδομάδα να χαλάσω όσα $$$ χαλάω συνήθως σε ένα μήνα!
Πήγα και είδα το Robots και ομολογώ οτι αν και είχε πλάκα, συνειδητοποίησα ότι η Pixar έχει ανεβάσει πολύ ψηλά τον πύχη τελικά. Το Incredibles πχ. "στεκόταν" σαν ταινία με τους χαρακτήρες, την πλοκή και φυσικά τις αστείες φάσεις της. Το Robots ήταν απλά μια αλληλουχία από αστειάκια και έξυπνο design (η μηχανική πόλη κλέβει την παράσταση χαλαρά). Αλλά για να είμαι ελικρινής, ποιός νοιάζεται για το Robot όταν στα προσεχώς προβάλλουν το καινούριο trailer του Revenge of the Sith!!!! Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα υποστηρίξει τον Lucas (αν και είδα κάποια ντοκιμανταίρ για το πως ξεκίνησε -εποχή American Zoetrope- που εξηγούν πολλά), αλλά αν η ταινία είναι ισάξια του trailer, χαλάλι και ο Jar-Jar Binks ακόμα (θα πέσει φωτιά να με κάψει)... Μέχρι και ο ημίθεος της ξενέρας, ο τυπάς που παίζει τον Anakin, φαίνεται καλός. Οψόμεθα.
Σε ένα πιο κοντινό γαλαξία, το πρωί έκανα αίτηση, επιτέλους, για να βγάλω Social Security Number. Πρόκειται για κάτι μεταξύ Αριθμού Ταυτότητας, ΑΦΜ και αριθμού μητρώου ΙΚΑ/ΟΑΕΔ - τρέχα γύρευε. Το χρειάζομαι για τους φόρους εδω πέρα. Τελικά όπου και να πας, η γραφειοκρατία σε πληγώνει...
Πήρα και κινητό (+1-940-597-9305). Ανοιξη είναι, τα πουλάκια κελαηδάνε, οι σκίουροι νομίζουν οτι είναι περιστέρια και σουλατσάρουνε στα σύρματα της ΔΕΗ (το είδα και αυτό) και οι τηλεπικοινωνιακές ανάγκες των νεαρών κολεγιονεανίδων εντείνονται. Έσω έτοιμος, που λένε και οι πρόσκοποι.
Διάβαζα την καινούρια Athens Voice στο δίκτυο (τα ζώδια πάνε από το κακό στο χειρότερο, μου φαίνεται) και συνειδητοποίησα ότι είναι Αποκριές στην Ελλάδα! Θέλω να ακούσω τις αποκριάτικες διαφημήσεις του Jumbo! Εδώ πέρα είναι Spring Break, τρελή ξενέρα, την έχουν κάνει όλοι για εξωτικά μπαράκια.
Αυτές τις μέρες, λόγω διακοπών υποθέτω, έχει πέσει πολύ σκέψη. Είμαι μεταξύ του να κάνω το διδακτορικό εδώ (= άλλα 4 χρόνια Denton τουλ.) ή να τελειώσω το master εδώ του χρόνου και να κάνω αιτήσεις για κάνα μεγαλύτερο πανεπιστήμιο σε καμιά πόλη της προκοπής. Δεν έχω μιλήσει με Αλικάκο ακόμα οπότε παίζουν και τα δύο.
Ταυτόχρονα ψάχνω για διαμέρισμα, βαρέθηκα την εστία γαρ. Παίζει να συγκατοικήσω με ένα πιτσιρικά εδω πέρα, τον Sean (of the Dead, LOL). Δεν μπορώ, χρειάζομαι εναν Κριό στην ζωή μου :-P
Είδα το Cube Zero. Κατά την όχι τόσο ταπεινή μου άποψη ήταν πολύ καλό. Πιο low tech από τα πρώτα δύο, ΔΕΝ λύνει το μυστήριο του Κύβου, αλλά προσθέτει πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία. Είδα επίσης το Equilibrium, το οποίο ήταν επίσης πολύ καλό. Ιδιαίτερα οι action scenes ήταν κορυφαίες. Πρώτη φορά βλέπω πιστόλια να χρησιμοποιούνται σαν μέρος πολεμικής τέχνης (τα ονομαζόμενα Gun Katas στην ταινία). Ιδιαίτερα η μονομαχία στο τέλος είναι απίστευτη!
Disclaimer: The opinions expressed in this page are entirely personal and do not represent the University of North Texas in any way.
This page coded using the SciTE Editor by Orestis Vantzos (ovantzos@unt.edu).